donderdag 23 februari 2017

Naturell


Naturell is het Gentse restaurant van Lieven Lootens, ook wel bekend van ’t Aards Paradijs in Merendree. Het restaurant is mooi gelegen vlakbij het water van de Leie in een elegant pand. Binnen heeft de zaak een zeer naturelle (dat zag u ongetwijfeld aankomen) inrichting gekregen: aardse tinten gecombineerd met groen en veel hout (lees: verlichting van boomtakken en tafels gemaakt van boomstammen).

Een kruidige gin tonic wordt al snel vergezeld van de amuses. Originele variaties op croque monsieur (een versie in een hoorntje), makreel in het groen (in plaats van de klassieker met paling) en een huisgemaakte pita (niet met andalouse deze keer, laat staan met een lading frieten erin gepropt, maar wel een klein dun deegje gevuld met pitavlees: heerlijk). De wijnkaart maakt Captain Critic an offer he can’t refuse: een fles rode zinfandel van de Californische wijngaard van Francis Ford Coppola. De eerste gang is meteen de mooiste: paling - rode biet - buikspek. Buikspek is best een hip stuk vlees geworden, na jaren van verwaarlozing. Elk zichzelf respecterend restaurant met culinaire aspiraties zet het tegenwoordig op de kaart. Bij Naturell laat men het buikspek samengaan met paling, verschillende structuren van rode biet en frisse groene kruiden. De presentatie en de kleuren zijn een lust voor het oog, de smaak is zo mogelijk nog beter. Dat belooft voor het vervolg. De twee volgende gangen, eerst selder - linzen - hooi - wei, daarna schelvis - ravioli van prei en zeekraal - blanke boter, zetten de goede toon alvast verder, al zijn beide gerechten losser gepresenteerd dan de eerste gang. In het eerste geval is een stuk groene selder het centrum van het bord, in het tweede geval een perfect gegaard stukje skrei. Tweemaal zuivere smaken, tweemaal een schuimig sausje om alle ingrediënten en smaken subtiel met elkaar te verbinden. Een pluim voor het keukenteam. Datzelfde overigens ook voor het zaalteam: alles verloopt vlot en professioneel. Het is dan ook niet lang wachten op het hoofdgerecht: kalfslende - wang - pastinaak - witloof - kipkrokant. Dat alles klinkt al best appetijtelijk, maar de kapitein laat - voor een schappelijke meerprijs - de optie voor de toevoeging van zwarte truffel en een stuk gebakken zwezerik toch maar niet aan zich voorbijgaan. Opnieuw: lekkere, pure smaken, en geen spijt van het heerlijke extra stuk zwezerik, laat staan van de truffel, die een fantastisch aards aroma verspreidt op het moment dat die over het bord van de kapitein geraspt wordt. Samen met het aroma verspreidt een unaniem sentiment van jaloezie zich over de zaak, vanwege zij die de truffel achterwege hebben gelaten.

Twee desserts: eerst peer - chocolade - popcornijs - bergamot, daarna ‘sneeuw’ - yoghurt - limoen - witte chocolade - kokos. Vooral dat tweede ‘après-dessert’ is een voltreffer, met smaken die perfect samengaan. Het volle van de crumble-achtige brokken witte chocolade en het frisse van de limoen: top. Afsluiten doet Captain Critic met een madeira en een vijftal gourmandises. U heeft bitter weinig kritische noten gelezen in bovenstaande recensie. Maar als die er niet zijn, gaat de kapitein ze ook niet zitten verzinnen. Er is al genoeg fake news dezer dagen.

maandag 13 februari 2017

Bavet


Bavet specialiseert zich in spaghetti, ietwat in navolging van de in Gent legendarische Kastart. Van de Kastart heeft Captain Critic de hype eigenlijk nooit begrepen. Maar de kapitein is dan ook niet altijd mee met alle hypes. U zal hem daarom ook maar zelden zien dabben. Maar Bavet dus. Dat pretendeert geen haute cuisine te zijn, dus dat er een losse cafésfeer hangt is geen probleem. Aangezien alle tafels vol en/of gereserveerd zijn, neemt de kapitein maar plaats aan de toog.

De obers werken snel, iets wat geen overbodige luxe is in een zaak als deze, waar er meerdere shifts per avond afgewerkt worden. Voor een half litertje rode wijn wordt snel gezorgd, en ook het opnemen van de bestelling laat niet lang op zich wachten. Het concept van Bavet is simpel: je kiest een saus, een portiegrootte, een soort spaghetti, kaas, één of meer toppings, en voor de liefhebbers: nog eens extra kaas om over het bord te strooien. Wie Captain Critic enigszins meent te kennen, zal weten dat de woorden ‘extra kaas’ hem als muziek in de oren klinken. Bijna evenzeer als de woorden 'heel veel extra kaas'. De kapitein opteert voor de klassieke Bavet-saus, in een 'normal' portie, met ‘gewone’ spaghetti (geen volkoren dus), parmezaanse kaas, als extra toppings meatballs en bacon, en als extra kaas emmental. Voor sommige extra’s moet er ook extra betaald worden, waardoor de spaghetti Bavet van de kapitein al lang niet meer in de categorie ‘goedkoop’ thuishoort. Lang duurt het niet voor de kapitein zijn bord spaghetti voorgeschoteld krijgt, en dat bord tovert best een glimlach op zijn hongerige gelaat. Deegwaren vallen niet meteen te ontwaren, die zijn immers bedolven onder respectievelijk saus, kaas, spek en enkele meatballs. De Bavetsaus is smakelijk, bevat wel niet veel groenten, maar des te meer vlees, en smelt lekker samen met de parmezan en de extra emmental-strooikaas, die in een apart potje geserveerd wordt. De meatballs zijn heerlijk, zij het niet enorm talrijk. De keuze om spekblokjes toe te voegen, was een uitstekende keuze van Captain Critic. De kapitein zit hier langs geen kanten een traditionele Italiaanse pasta naar binnen te werken, Italiaanse pastanazi’s mijden Bavet dus beter, maar wie ziet er te wachten op nazi's, pasta- dan wel andere?

Minpunten zijn er ook wel. Zo is de spaghetti van de kapitein voorgesneden. Ja, voorgesneden. Waarschijnlijk omdat spastische klunzen die nooit geleerd hebben hoe je spaghetti op een vork moet draaien dan minder risico lopen op sausvlekken, maar Captain Critic is geen kleuter meer. De tijd dat hij voorgesneden spaghetti moest eten ligt al ver achter zich. Daarnaast wordt de kapitein, terwijl hij rustig zit na te genieten met een glaasje wijn, ook verzocht om plaats te ruimen voor de volgende gasten, die in een rijtje staan aan te schuiven aan de inkom. Niet het meest aangename verzoek, maar de kapitein kan het Bavet wel vergeven. De ober vraagt het immers op vriendelijke en niet dwingende wijze, en Bavet is nu eenmaal meer een zaak voor een snelle hap. En Captain Critic heeft hoegenaamd geen spijt van die snelle hap.




vrijdag 27 januari 2017

Nata Lisboa


Nata Lisboa is een Portugese keten die nu ook een vestiging in centrum Gent geopend heeft. Op de kaart staan Portugees geïnspireerde sandwiches, slaatjes en andere Portugese specialiteiten. Uit de naam van de zaak kan je al afleiden dat je er eveneens terecht kan voor de legendarische pastéis de nata, ook wel gekend als pastéis de Belém. Maar daarover hieronder meer.

De zaak is fris en modern ingericht. Helaas is dat eerste ook iets te letterlijk genomen. Het is namelijk wel degelijk behoorlijk fris in de zaak. Misschien moet iemand het management van Nata Lisboa verwittigen dat België een aanzienlijk koeler land is dan Portugal, en dat een degelijke verwarming geen overbodige luxe is, of dat je die op zijn minst moet aanzetten. Buiten het feit dat het er te koud is, is het wel aangenaam zitten in deze zaak. Van de behoorlijk uitgebreide kaart kiest Captain Critic een sandwich bacalhau, om te drinken een Sumol - wat na navraag bij een ober een Portugese Fanta-achtige limonade blijkt te zijn - en uiteraard ook enkele pastéis de nata als dessert. De kapitein haalt zijn allerbeste Portugese accent boven, trekt zijn mond alvast in vreemde bochten en bestelt aan de toog op zijn meest nasale toon zijn sandwich 'baakaalauw'. Tot zijn ontgoocheling herhaalt de jongeman achter de toog zijn bestelling echter uiterst Vlaams, alsof het een gedateerde tv-serie met Luk Wyns betrof: de sandwich bakeljauw. De kapitein verkeerde hier toch even onterecht in de waan dat hij zich in Portugal bevond, en niet in Oost-Vlaanderen, volgens kenners wel nog steeds het beste Vlaanderen. Lang moet er niet gewacht worden op de bestelling, de bediening is trouwens vriendelijk en correct. De sandwich bacalhau is best lekker. Rustiek brood, Portugese gezouten kabeljauw in olijfolie, gesnipperde rode ui (geen witte, zoals vermeld op de kaart), gegrilde rode paprika, rucola en oregano. De kabeljauw is smakelijk en combineert goed met de overige ingrediënten. Lekker zijn ook de stukjes grof zout die af en toe tussen de tanden knarsen. Wel had de sandwich misschien iets rijkelijker belegd mogen zijn. Wanneer zijn sandwich op is, doet de kapitein zich tegoed aan zijn pastel de nata. Die is volgens de regels van de kunst bereid: het is alsof je een crème brûlée opeet die in plaats van in een potje, in een knapperig fijn bladerdeegje zit. Heerlijk. Pastéis de nata zijn het beste dat ooit uit Portugal gekomen is, naast Cristiano Ronaldo. In de eeuwige tweestrijd Messi/Ronaldo heeft Captain Critic al lang de kant gekozen van de Portugese interseksueel. Lionel Messi is tegenwoordig een geblondeerd, volgetatoeëerd mietje geworden, je zou haast gaan denken dat hij een speler van Club Brugge was.

Hoe het ook zij, Nata Lisboa is best een aangenaam lunchadres in Gent. Als u ooit al ’s op reis geweest bent naar Portugal, en u heeft nog geen pastéis de nata gegeten (waarom, in godsnaam waarom? vraagt de kapitein zich oprecht af), dan kan u dat nu ook gewoon in Gent doen.

vrijdag 20 januari 2017

La Pizzeria


Naast connoisseur van gastronomie is Captain Critic ook een filmkenner. In die hoedanigheid bevindt hij zich geregeld in de buurt van de verschillende Gentse bioscopen. Dit om bv. naar de nieuwste installatie in de grensverleggende FC De Kampioenen-franchise te gaan kijken. Benieuwd welke dolle fratsen Doortje, Bieke en Marcske deze keer zullen beleven. Voor alle duidelijkheid en in alle ernst: dat laatste is slechts een grapje. De kapitein zou enkel naar een FC De Kampioenen-film gaan kijken als dat een onmiddellijke voorwaarde was om het leven van één van zijn dierbaren te redden. En dan zou dat al een héél dierbare moeten zijn. Het is voor een ander soort film dat Captain Critic zich deze keer naar de Kinepolis begeeft, en dus moet er in de buurt ook iets gegeten worden.

Na ettelijke keren vruchteloos proberen, is het de kapitein eindelijk eens gelukt een tafeltje te bemachtigen bij La Pizzeria, dat na 23 jaar toch een soort cultstatus geniet in Gent. Je geraakt hier zonder te reserveren moeilijk aan een tafeltje, wat uiteraard ook te wijten is aan het feit dat er maar een 12-tal couverts zijn. De uitbaatster runt de zaak overigens volledig in haar eentje. Op de kaart staan er een honderdtal (!) pizza’s waaruit de kapitein dan maar de pizza diavola della casa kiest. ‘Della casa’ slaat in dit geval op het feit dat er gorgonzola gebruikt wordt in plaats van mozzarella en dat er ook champignons toegevoegd zijn. Captain Critic is geen pizzafascist en heeft er absoluut geen probleem mee dat klassieke pizza’s aangepast worden door ingrediënten te wijzigen of toe te voegen. Leg gewoon geen ananas op zijn pizza. Ananas en pizza worden best uit elkaars buurt gehouden, net zoals Filip Watteeuw best uit de buurt wordt gehouden van mobiliteitsplannen. Een aangenaam geprijsd half litertje rode huiswijn vergezelt de pizza diavola della casa. Die is trouwens zeer geslaagd: een flinterdunne korst, krokant, en - naar echte Italiaanse traditie - niet al te rijkelijk belegd. De pikante worst is lekker maar had gerust nog wat pikanter mogen zijn. De gorgonzola en de champignon zijn geslaagde toevoegingen voor de klassieke diavola. Gezien de pizza niet al te zwaar was, neemt de kapitein nog een huisgemaakte tiramisu als nagerecht, waar hij geen spijt van heeft.

La Pizzeria is een uitstekend adres voor een smakelijke pizza zonder veel poespas. De zaak zelf is eenvoudig, maar net daardoor ook charmant. Net als de uitbaatster overigens (charmant dus, niet eenvoudig, de kapitein wil liever geen heibel). Ze houdt er uit zichzelf rekening mee dat veel mensen na hun pizza nog een cinemabezoek hebben ingepland en zorgt dat je tijdig kan vertrekken. Het lijkt hoogmoedig om je zaak ‘La Pizzeria’ te noemen, alsof het dé pizzeria zou zijn, maar eerlijk gezegd: het is op dit moment Captain Critic’s favoriete pizzeria in het Gentse.

donderdag 12 januari 2017

Gado-Gado


Indonesische restaurants zijn niet wijd verspreid in Gent, iets wat Captain Critic best betreurenswaardig vindt. Na de Japanse is de Indonesische namelijk zijn favoriete Aziatische keuken. Er zijn er dus niet veel, maar gelukkig zijn er toch enkele Indonesische zaken, en Gado-Gado is er daar één van. De slogan blijkt ‘Indonesian food, Ghentian mood’ te zijn. Een vlag die dan wel niet zo goed mag bekken, de lading is er wel mee gedekt. Een Indonesische kokkin in de keuken en een Gentse gastheer in de zaal, vergezeld door een zaalteam dat grotendeels bestaat uit Indonesiërs. Gelukkig zijn er ook Indonesische koks die een Vlaamse stad verkozen hebben boven een Hollandse. Want de honger van de Nederlanders naar de Indonesische keuken is nagenoeg onverzadigbaar. Geef een Hollander een saté met pindasaus, en hij zou bijna vergeten dat zijn nationaal voetbalteam niets meer voorstelt. Bijna.

Na zijn Gentse Philemon-gin tonic volgt Captain Critics voorgerecht: de lumpia mix, oftewel een combinatie van lumpia semarang (met kip, garnalen en bamboe) en lumpia sayur (met verse groenten). Beide varianten smaken best lekker, het zoetzuur sausje erbij is zacht, het krokante slaatje fris en zuur. Indonesische rode wijn is - misschien met goede reden - niet terug te vinden op de drankkaart, dus opteert Captain Critic maar voor een vertrouwde Argentijnse malbec, die best lekker wegdrinkt bij het hoofdgerecht: saté campur. Saté campur is, net als het voorgerecht, een combinatie van twee verschillende gerechten die ook afzonderlijk op de kaart staan. Maar waarom kiezen als dat niet hoeft. Saté ayam zijn Javaanse kipspiesjes met pindasaus en zoete soja, saté kambing is net hetzelfde, maar dan met lamspiesjes in plaats van kip. Beide varianten zijn heerlijk. Een niet onaardige portie van zes satés met lekker mals vlees. Beide sausjes smaken naar meer en combineren perfect met elkaar. En dat samen met crunchy stukjes pinda … De kapitein moet zich inhouden om de tong in de mond te laten, waar die thuishoort, en zijn bord niet schoon te likken. Het is moeilijk om een favoriet te kiezen, maar als het echt moet zou de kapitein toch maar voor de klassieke versie met kip gaan. 250 Miljoen Indonesiërs can’t be wrong. De apart geserveerde kleefrijst neutraliseert mooi alle smaken. Om af te sluiten een guilty pleasure als dessert: pisang goeloeng madoe met ‘es’ (banaanloempia met honing en vanille-ijs). Smakelijk zonder meer. Het formaat van de afsluitende Jack Daniel’s is niet zo goed voor Captain Critics lever, maar wel voor zijn humeur. De kapitein drinkt graag twee porties whisky voor de prijs van één.

De uiterst vriendelijke ober zorgt trouwens mee voor een aangename avond. Hij lijkt half mens, half grijnslach te zijn. Hij lacht bijna evenveel als Hein Vanhaezebrouck die net te horen heeft gekregen dat het buffet à volonté is. Bijna.