donderdag 25 augustus 2016

Multatuli


Multatuli is een 'eetkaffee' van dezelfde eigenaars als De Stokerij, waar Captain Critic al eerder op bezoek is geweest. De eet- en drankkaarten van beide zaken vertonen inderdaad best wat gelijkenissen. Daarnaast is Multatuli - Edward Douwes Dekker dan - ook nog ’s één van Captain Critic’s favoriete schrijvers. Een streepje cultuur mag wel ‘s, ook in een culinaire recensie. Bij deze laatste mededeling is de kapitein er zich van bewust dat hij direct een aanzienlijk deel van zijn lezerspubliek verloren heeft (‘Cultuur? Aaaarghhh! Vlucht nu het nog kan!’) maar so be it.

Het is mooi weer en dus neemt de kapitein plaats op het buitenterras. Hij wil wel ’s speciaal doen en neemt als aperitief een sacred amber vermouth, gemaakt van Engelse wijn uit Gloucestershire. Engelse wijn? 60 miljoen Fransozen zijn spontaan gelijktijdig verontwaardigd. En verontwaardigd zijn is - naast het zichzelf overgeven in wereldoorlogen en de productie van middelmatige auto's - een Franse specialiteit. Zij vergissen zich echter. De tijd is voorbij dat enkel in la douce France degelijke wijn gemaakt werd. Au contraire, messieurs, vandaag de dag is Franse wijn zelfs lichtjes overpriced als ze vergeleken wordt met de concurrentie in Chili, Californië, Zuid-Afrika, Spanje of Nieuw-Zeeland. De sacred amber vermouth zelf is ideaal voor een warme avond als deze: verfrissend, en een perfecte mix tussen bitter en zoet. Geen voorgerecht, het kloeke mandje brood moet dus volstaan om de eerste honger wat te stillen. Als hoofdgerecht heeft de kapitein gekozen voor op het vel gebakken zalm met dillesaus en frietjes. Het stuk zalm ziet er op het eerste gezicht wat klein uit, maar dat wordt behoorlijk gecompenseerd door de hoeveelheid - verse - frietjes. Dat deze wel degelijk vers zijn, wordt bevestigd door Captain Critic’s gepatenteerde smaaktest: de frietjes zijn heerlijk. Er wordt ook zelfgemaakte mayonaise bij geserveerd, en nog veel ook. De zalm is lekker hoewel een tikkeltje droog, het dillesausje eenvoudig maar best smakelijk. Om de zalm te begeleiden staat op de kaart als bier-aanrader de huispils Staminee blond vermeld. De kapitein durft dit echter te betwisten en opteert voor een Sint-Bernardus Abt Tripel om zijn dorst te laven. Er zijn weinig beer battles die niét gewonnen zouden worden door de Sint-Bernardus Abt, de schaamteloze rip-off van veel zeldzamer tweelingbroer Westvleteren. U hoort de kapitein echter niet klagen over deze rip-off in kwestie.

Plaats voor een dessert is er amper, maar aan een brownie met een bolletje vanille-ijs kan de kapitein voor de zoveelste keer niet weerstaan. De brownie blijkt groot genoeg te zijn om er twee desserts van te maken en is perfect bereid. Enkele bosbessen zorgen voor een gezonde toets, of althans de illusie daarvan. De bediening verloopt de hele avond overigens vlekkeloos en het buitenterras blijkt een aangename plek te zijn om te vertoeven. De kapitein laat zich hier zeker ooit wel nog ’s zien.

vrijdag 5 augustus 2016

Kaffee Préféré


Aan de voorgevel van Kaffee Préféré hangt een groot zwart spandoek waarop te lezen valt dat deze brasserie ook nog dienst doet als tearoom. Horeca-uitbaters in de grootstad Lochristi die aan het eind van de maand graag nog hun facturen kunnen betalen, zullen hier moeilijk onderuit kunnen. Ze lopen dan wel het risico te veel ineens te willen doen, en aan kwaliteit te gaan inboeten. Nu, Captain Critic gaat Kaffee Préféré hier op voorhand niet op afrekenen, hij zou niet durven.

Eens voorbij het verontrustende zwarte spandoek - het lijkt wel een vlag van IS - kom je verrassend genoeg binnen in een lichte, aangenaam ingerichte ruimte. De kapitein wordt door de vriendelijke ober naar zijn tafel geleid, waar hij al snel een gin tonic bestelt en daarbij een potje Doritos (uit een zak) met kaasdip (uit een bokaal) krijgt. Haute cuisine is het niet, maar we zitten hier niet bij Hof Van Cleve. Als voorgerecht volgen twee niet al te grote, maar smakelijke kaaskroketten. De grillig ronde kroketten zijn klaarblijkelijk zelfgemaakt en smaken zoals een goede kaaskroket hoort te smaken. De selectie wijnen is dan weer niet helemaal zoals het hoort: gevraagd naar de wijnkaart deelt de ober mee dat er keuze is tussen drie verschillende wijnen: wit, rood en rosé. Dat maakt de deliberatie een stuk eenvoudiger: rood dan maar. De drie huiswijnen zijn gelukkig wel democratisch geprijsd en de Spaanse rode wijn drinkt best lekker weg. Het hoofdgerecht is deze keer paardenbiefstuk met frietjes. Ja, Captain Critic is niet te beroerd om ook paard te eten. Hij ziet niet in waarom niet. Het enige dier dat de kapitein niet naar binnen zou werken is een walvis. Iedereen die bewust walvis- of dolfijnvlees eet, is geen vriend van Captain Critic. Sterker nog, voor zulk tuig zou er een speciale plek gereserveerd moeten zijn in de hel. Net boven de kinderverkrachters en de technische staf van Club Brugge. Maar terug naar de paardensteak: die is lekker, hoewel misschien net iets te lang gebakken, al kan er zeker niet gesproken worden van een droog stuk vlees. Als saus heeft de kapitein genoegen moeten nemen met een champignonsaus, aangezien er (de horror!) geen béarnaisesaus op de kaart staat. Toch wel een ontgoocheling, zeker omdat de champignonsaus niet bepaald rijk aan champignons genoemd kan worden. De frietjes zijn lekker maar niet overdonderend, erger is echter dat, gevraagd naar mayonaise, er een plastic potje mayo gebracht wordt zoals je dat ook in de Lunch Garden krijgt. Toch wel een absolute no-go in een etablissement dat meer wil zijn dan een snelwegrestaurant of voetbalkantine. Enige mixed feelings aangaande het hoofdgerecht dus.

Ook al zijn er enkele punten van kritiek (de kapitein heet niet voor niets Captain Critic), het eindoordeel is niet negatief. Het eten was best lekker, en de bediening uiterst attent en vriendelijk. Verwacht gewoon geen al te hoogstaande keuken als je bij Kaffee Préféré gaat eten, dan komt het wel goed.

woensdag 13 juli 2016

Jackie's Bagelbar


De bagel is misschien wel hét bekendste exportproduct van de fantastische joods-New Yorkse eetcultuur, en met Jackie’s Bagelbar gaat Gent inmiddels al enkele jaren die New Yorkse toer op. De verschillen tussen de Big Apple en de parel aan de Leie zijn uiteraard niet min, maar er zijn ook gelijkenissen. New York heeft het Statue of Liberty, Gent heeft Jacob Van Artevelde. New York heeft de Yankees, Gent de Buffalo’s. New York heeft Don Corleone en de maffia, Gent heeft Daniël Termont en de Gentse SP.A-fractie.

Het is mooi weer, dus neemt de kapitein ’s middags plaats op een tafeltje voor de deur van Jackie’s Bagelbar. Als je heel erg goed probeert, maar dan ook héél erg goed, waan je je op Jackie’s stoepterras in de Vlaanderenstraat even in Brooklyn of Manhattan. De selectie belegde bagels is groot en je kan bovendien kiezen uit een tiental verschillende bagelbroodjes en 6 verschillende soorten cream cheese. Het is niet bepaald makkelijk kiezen maar na rijp beraad opteert de kapitein voor de L.A., een bagel met pastrami, mosterd en augurken. Het broodje wordt een jalapeño-broodje, de creamcheese fijne kruiden. De kapitein maakt zich wel de bedenking dat de naamskeuze van de gekozen bagel niet helemaal correct is: pastrami is een typisch Joods-New Yorkse charcuterie die in elke New Yorkse deli te vinden is, en is veel minder kenmerkend voor Los Angeles. Soit, het feit dat er al een andere bagel genaamd ‘New York’ (die met gerookte zalm) op de kaart staat, zal daar een verklaring voor zijn. Hoe dan ook: een joodse bagel met joodse pastrami? Captain Critic gaat voor de full Jewish experience. Nóg joodser had gekunnen, maar enkel als de kapitein zich eerst had laten besnijden om dan, getooid met een keppeltje, een muurtje te metselen rond de voltallige Gentse Palestijnse gemeenschap (ze zijn naar het schijnt met 3). De bagel die de kapitein voorgeschoteld krijgt is niet enorm groot, maar de prijs is dan ook democratisch. Op het eerste zicht is de bagel zelf misschien net iets te lang gebakken, maar die perceptie verdwijnt al bij de eerste hap. Het broodje heeft een krokante korst en is tegelijk zacht en ‘chewy’ vanbinnen, zoals het een echte bagel betaamt. Dat het een jalapeño-broodje is, had Captain Critic niet geweten als het hem niet verteld was. De combinatie van én cream cheese én mosterd lijkt op het eerste zicht misschien wat vreemd, maar de kapitein heeft er alvast geen last van. Integendeel: de combinatie met de plakjes pastrami en de dikke schijven augurk is zeer smakelijk. Er is nog wat plaats voor een klein dessert, in dit geval een zelfgemaakte American cookie. En die is verre van slecht: zacht en brokkelig, zoals de mensheid haar cookies graag heeft.

De lekkere bagels en het geslaagde concept leiden Captain Critic tot de vaststelling dat Jackie gerust mag blijven doen waar ze mee bezig is. Mazzeltov!

dinsdag 5 juli 2016

Plus+


Gent schijnt volgens zij die het menen te weten the place to be te zijn voor adepten van biologische en/of vegetarische keuken. Captain Critic kan daar mee leven, zolang Gent maar geen eenheidsworst wordt, en de kapitein op andere locaties nog steeds kan genieten van zijn vele guilty pleasures, zij het vettige hamburgers, entrecôtes van 400 gram of gevulde gehaktballen zo groot als een kleine voetbal. Een gezond slaatje behoort echter - zelfs voor de kapitein - ook tot de mogelijkheden.

Het motto van Plus+ is ‘bewust eten en leven’. De trefwoorden zijn kraakverse ingrediënten, het ritme van de seizoenen en zo lokaal mogelijke, volledig biologische producten. Misschien ligt het aan het ontiegelijk vroege uur waarop Captain Critic Plus+ binnenwandelt (12u ’s middags, stel je voor!), maar de rij wachtenden aan de besteltoog is klein, waardoor het hele bestelproces uiterst vlot verloopt. Plus+ biedt 4 eigen slaatjes aan, maar je kan ook zelf je bord samenstellen. Een optie die Captain Critic graag kiest, geholpen door het feit dat de keuze groot is en de achter een vitrine uitgestalde ingrediënten er daadwerkelijk vers en lekker uitzien. Een slaatje stel je bij Plus+ samen door uit verschillende categorieën één of soms meerdere componenten uit te kiezen. Als ‘blad’ kiest de kapitein voor gemengde sla, als ‘graan/zaad/peul’ de quinoa, als ‘dressing’ de limoen/wasabidressing, als ‘groenten’ de broccoli, artisjokharten en gemarineerde venkel en als ‘topping’ de bieslook en de zonnebloempitten. Voor nog meer extra’s kan je bijbetalen, en dat doet de kapitein met plezier voor een portie buffelmozzarella. Om maar volledig bio te gaan grabbelt de kapitein ook nog een Whole Earth-limonade mee. Het moet gezegd: het is heel aangenaam zitten in deze zaak. Er is duidelijk nagedacht over het interieur en de Scandinavische lijn is zo consequent doorgetrokken dat elke Olaf, Sven of Björn zich hier onmiddellijk thuis zal voelen. De kapitein mag dan wel geen Noorman zijn, hij kan de inrichting hier best appreciëren. De portie op het bord is zonder overdrijven aanzienlijk te noemen, enkel de hoeveelheid buffelmozzarella mocht net iets groter geweest zijn. Maar de kapitein klaagt eigenlijk niet: de sla is kraakvers, de verschillende groenten zijn smakelijk en hebben nog ‘beet’, en de dressing is fris en lekker. Wie houdt van veel dressing kan zelf nog aanvullen met olijfolie, balsamico en/of honing aan een aparte toog.

De maaltijd bij Plus+ heeft gesmaakt. Bijkomend voordeel is dat de kapitein een hoeveelheid groenten binnen heeft die het hem rechtvaardigt om zich de rest van de week enkel nog tegoed te doen aan de eerder vermelde vettige hamburgers, 400-gram zware entrecôtes en gevulde gehaktballen zo groot als het gezwollen hoofd van Daniël Termont na een kreeftenfestijn op het jacht van Jeroen Piqueur. Dolletjes.

donderdag 16 juni 2016

't Vosken


Op het prachtige Sint-Baafsplein in het prachtige Gent, tussen de prachtige Sint-Baafskathedraal en het prachtige Belfort (Captain Critic werkt sinds kort voor de dienst toerisme van de stad Gent) bevindt zich ’t Vosken, een brasserie die zich reeds enkele decennia staande weet te houden binnen de verraderlijk moeilijke wereld van de Gentse horeca.

’t Vosken is een brasserie die zich vooral - maar niet uitsluitend - richt op Belgische klassiekers. Binnen kan het niet bepaald enorm gezellig genoemd worden. Een deel van het interieur is vernieuwd, maar dat is het dan ook maar: een deel. Bij het aperitief - een glas cava - wordt een bokaaltje borrelnootjes geserveerd zoals je ze in een bruin café krijgt. Het is even twijfelen (ook Gentse waterzooi behoort tot de mogelijkheden) maar uiteindelijk kiest de kapitein voor de stoverij van varkenswangetjes. Wanneer de ober het bestek op tafel komt leggen, merkt hij al snel zelf op dat de messen verre van proper zijn. Dat noopt hem tot enkele beledigende woorden over het afwaspersoneel, die hij onder meer luidkeels in de keuken gaat herhalen, waarna hij de messen als een volleerde messenwerper van op een behoorlijke afstand en met een behoorlijke hevigheid in een verderop staande mand werpt. Daarna is het niet lang wachten op de varkenswangetjes met frieten en een bijpassend flesje Orval. De hongerige ogen van de kapitein dwalen echter al snel af naar het hoopje verlepte en uitgedroogde rucola dat bovenop een paar schijfjes tomaat en wat geraspte rode kool gelegd is. Verlepte rauwkost op een bord kan écht niet, vreemd dat niemand van het keuken- of zaalpersoneel van die basisregel op de hoogte lijkt te zijn. De varkenswangetjes zelf zijn zacht en lekker, maar de saus is dat toch wat minder. Elke nieuwe hap sterkt Captain Critic in zijn overtuiging dat de saus eerder een frituurstoofvleessaus is. Het feit dat de saus wat glazig is en dat er zich op bepaalde plekken aan de oppervlakte een vel begint te vormen leidt de kapitein daarnaast ook tot de conclusie dat er maïzena gebruikt is om de stoverij bij te binden. Maïzena mag dan een onmisbaar bestanddeel zijn van een gemiddelde grootmoederkeuken, en ja, ook Captain Critic zal het poeder al eens hanteren, maar in een restaurantkeuken heeft maïzena zelden een plaats, en al helemaal niet om stoverijsaus bij te binden. De frieten tot slot zijn diepvriesfrieten, wat al geen verrassing meer is.

Het is jammer maar onmiskenbaar: bij ’t Vosken merk je aan alles dat de ziel en de passie voor écht koken en eerlijk bereide gerechten ontbreekt. Verse ingrediënten, daar begint alles mee. Wanneer je daar op begint te beknibbelen loopt het vroeg of laat fout af. Of het altijd al zo geweest is? Dat zal wel niet zeker, anders ga je geen dertig jaar mee, maar ’t Vosken vandaag de dag is geen hoogvlieger. Aldus de weinig bescheiden, doch immer correcte mening van Captain Critic.