vrijdag 20 januari 2017

La Pizzeria


Naast connoisseur van gastronomie is Captain Critic ook een filmkenner. In die hoedanigheid bevindt hij zich geregeld in de buurt van de verschillende Gentse bioscopen. Dit om bv. naar de nieuwste installatie in de grensverleggende FC De Kampioenen-franchise te gaan kijken. Benieuwd welke dolle fratsen Doortje, Bieke en Marcske deze keer zullen beleven. Voor alle duidelijkheid en in alle ernst: dat laatste is slechts een grapje. De kapitein zou enkel naar een FC De Kampioenen-film gaan kijken als dat een onmiddellijke voorwaarde was om het leven van één van zijn dierbaren te redden. En dan zou dat al een héél dierbare moeten zijn. Het is voor een ander soort film dat Captain Critic zich deze keer naar de Kinepolis begeeft, en dus moet er in de buurt ook iets gegeten worden.

Na ettelijke keren vruchteloos proberen, is het de kapitein eindelijk eens gelukt een tafeltje te bemachtigen bij La Pizzeria, dat na 23 jaar toch een soort cultstatus geniet in Gent. Je geraakt hier zonder te reserveren moeilijk aan een tafeltje, wat uiteraard ook te wijten is aan het feit dat er maar een 12-tal couverts zijn. De uitbaatster runt de zaak overigens volledig in haar eentje. Op de kaart staan er een honderdtal (!) pizza’s waaruit de kapitein dan maar de pizza diavola della casa kiest. ‘Della casa’ slaat in dit geval op het feit dat er gorgonzola gebruikt wordt in plaats van mozzarella en dat er ook champignons toegevoegd zijn. Captain Critic is geen pizzafascist en heeft er absoluut geen probleem mee dat klassieke pizza’s aangepast worden door ingrediënten te wijzigen of toe te voegen. Leg gewoon geen ananas op zijn pizza. Ananas en pizza worden best uit elkaars buurt gehouden, net zoals Filip Watteeuw best uit de buurt wordt gehouden van mobiliteitsplannen. Een aangenaam geprijsd half litertje rode huiswijn vergezelt de pizza diavola della casa. Die is trouwens zeer geslaagd: een flinterdunne korst, krokant, en - naar echte Italiaanse traditie - niet al te rijkelijk belegd. De pikante worst is lekker maar had gerust nog wat pikanter mogen zijn. De gorgonzola en de champignon zijn geslaagde toevoegingen voor de klassieke diavola. Gezien de pizza niet al te zwaar was, neemt de kapitein nog een huisgemaakte tiramisu als nagerecht, waar hij geen spijt van heeft.

La Pizzeria is een uitstekend adres voor een smakelijke pizza zonder veel poespas. De zaak zelf is eenvoudig, maar net daardoor ook charmant. Net als de uitbaatster overigens (charmant dus, niet eenvoudig, de kapitein wil liever geen heibel). Ze houdt er uit zichzelf rekening mee dat veel mensen na hun pizza nog een cinemabezoek hebben ingepland en zorgt dat je tijdig kan vertrekken. Het lijkt hoogmoedig om je zaak ‘La Pizzeria’ te noemen, alsof het dé pizzeria zou zijn, maar eerlijk gezegd: het is op dit moment Captain Critic’s favoriete pizzeria in het Gentse.

donderdag 12 januari 2017

Gado-Gado


Indonesische restaurants zijn niet wijd verspreid in Gent, iets wat Captain Critic best betreurenswaardig vindt. Na de Japanse is de Indonesische namelijk zijn favoriete Aziatische keuken. Er zijn er dus niet veel, maar gelukkig zijn er toch enkele Indonesische zaken, en Gado-Gado is er daar één van. De slogan blijkt ‘Indonesian food, Ghentian mood’ te zijn. Een vlag die dan wel niet zo goed mag bekken, de lading is er wel mee gedekt. Een Indonesische kokkin in de keuken en een Gentse gastheer in de zaal, vergezeld door een zaalteam dat grotendeels bestaat uit Indonesiërs. Gelukkig zijn er ook Indonesische koks die een Vlaamse stad verkozen hebben boven een Hollandse. Want de honger van de Nederlanders naar de Indonesische keuken is nagenoeg onverzadigbaar. Geef een Hollander een saté met pindasaus, en hij zou bijna vergeten dat zijn nationaal voetbalteam niets meer voorstelt. Bijna.

Na zijn Gentse Philemon-gin tonic volgt Captain Critics voorgerecht: de lumpia mix, oftewel een combinatie van lumpia semarang (met kip, garnalen en bamboe) en lumpia sayur (met verse groenten). Beide varianten smaken best lekker, het zoetzuur sausje erbij is zacht, het krokante slaatje fris en zuur. Indonesische rode wijn is - misschien met goede reden - niet terug te vinden op de drankkaart, dus opteert Captain Critic maar voor een vertrouwde Argentijnse malbec, die best lekker wegdrinkt bij het hoofdgerecht: saté campur. Saté campur is, net als het voorgerecht, een combinatie van twee verschillende gerechten die ook afzonderlijk op de kaart staan. Maar waarom kiezen als dat niet hoeft. Saté ayam zijn Javaanse kipspiesjes met pindasaus en zoete soja, saté kambing is net hetzelfde, maar dan met lamspiesjes in plaats van kip. Beide varianten zijn heerlijk. Een niet onaardige portie van zes satés met lekker mals vlees. Beide sausjes smaken naar meer en combineren perfect met elkaar. En dat samen met crunchy stukjes pinda … De kapitein moet zich inhouden om de tong in de mond te laten, waar die thuishoort, en zijn bord niet schoon te likken. Het is moeilijk om een favoriet te kiezen, maar als het echt moet zou de kapitein toch maar voor de klassieke versie met kip gaan. 250 Miljoen Indonesiërs can’t be wrong. De apart geserveerde kleefrijst neutraliseert mooi alle smaken. Om af te sluiten een guilty pleasure als dessert: pisang goeloeng madoe met ‘es’ (banaanloempia met honing en vanille-ijs). Smakelijk zonder meer. Het formaat van de afsluitende Jack Daniel’s is niet zo goed voor Captain Critics lever, maar wel voor zijn humeur. De kapitein drinkt graag twee porties whisky voor de prijs van één.

De uiterst vriendelijke ober zorgt trouwens mee voor een aangename avond. Hij lijkt half mens, half grijnslach te zijn. Hij lacht bijna evenveel als Hein Vanhaezebrouck die net te horen heeft gekregen dat het buffet à volonté is. Bijna.

woensdag 21 december 2016

De Jacob


Wanneer hij op een decemberavond binnenwandelt bij brasserie De Jacob op de Gentse Vrijdagmarkt, wordt Captain Critic al snel verder geholpen door een jonge ober, die hem de weg wijst naar een tafeltje dat nog vrij is. Het interieur kan op het eerste zicht wel ’s een opfrisbeurt gebruiken, net als de geplastificeerde menukaarten. Maar op de kaart staan, zoals het een brasserie op de Vrijdagmarkt betaamt, enkele klassiekers uit de Vlaamse keuken. Een feit dat de kapitein doorgaans wel tevreden kan stemmen.

Uit die klassiekers kiest Captain Critic de Gentse waterzooi met kip (de standaardversie sinds de Gentse binnenwateren te smerig werden om er vis uit te halen, het risico te nemen die vis in een waterzooi te draaien, en het nog grotere risico te nemen die waterzooi dan nog op te eten ook). De Mombasa gin tonic die de kapitein besteld heeft, voldoet aan de verwachtingen. Met de hoeveelheid gin die de barman gebruikt heeft, worden in sommige etablissementen twee gin tonics gemaakt. Mooi zo. Bij het aperitief wordt een hapje geserveerd: enkele toastjes met surimisalade en kip-andalouse. Culinair gezien kan je deze amuse uit vervlogen tijden, toen de dieren nog spraken en die dieren een besmeerd toastje nog chic vonden, niet echt verfijnd noemen. Maar de kapitein is eigenlijk best wel gecharmeerd door de toastjes. Willy’s en Marjetten wist het al: iedereen lust al eens een toastje, ook een alien of een Michael Jackson. Dit soort amuse pást ook gewoon bij een brasserie als De Jacob, zoals een woede-uitbarsting past bij Michel Preud’homme. Wanneer zijn gin tonic op is, krijgt Captain Critic zijn glas witte huiswijn voorgeschoteld, een mandje brood en uiteraard ook zijn waterzooi. Die is geserveerd in een grote diepe kom. Waterzooi kan je moeilijk verfijnd presenteren, maar de keuken had misschien toch wel een iets betere poging kunnen doen. Prijzen voor presentatie worden er niet gewonnen vandaag. De smaak zit wel goed, zo zijn de krielaardappeltjes niet platgekookt, is de saus smakelijk (al lijkt de groentenjulienne niet zelf gesneden) en ook de stukken kipfilet smaken naar meer. Wel is het zo dat de kapitein in zijn waterzooi graag ook de zogenaamd ‘mindere’ stukken van de kip terugvindt. Een klassieke waterzooi wordt immers bereid met een volledige kip. Kipfilet mag dan wel het duurste stuk van de kip zijn, het lekkerste is het dat niet. Zo luidt althans de doorgaans correcte mening van Captain Critic.

De kapitein is echter al bij al best tevreden met wat hij bij De Jacob gegeten en gedronken heeft. De uitstekende bediening is overigens het vermelden waard. Snel en vriendelijk, zoals het eigenlijk overal hoort te zijn. Ook bij het vragen van de rekening laat de bediening geen steken vallen, nog geen 30 seconden laat die op zich wachten. Opnieuw: zo zou het eigenlijk overal moeten zijn.

vrijdag 16 december 2016

Ocean Sushi



Wanneer Captain Critic op een vermaledijde avond nietsvermoedend bij Ocean Sushi binnenwandelt, is de achterste van twee eetzalen behoorlijk gevuld. De voorste is echter leeg, op één tafeltje na. Het is dus in deze zaal dat de kapitein plaats neemt.

Al snel brengt de serveerster de menukaart. Die blijkt gevuld te zijn met aardig wat lekkers. Daar had de kapitein als voorgerecht graag een aantal verschillende Japanse classics uit gekozen: tempura van groenten, yakitori van kip en dimsum van garnaal. Als hoofdgerecht dan weer de ‘Ocean special’ sushi combo: nigiri, dragon eyes, manhattan rolls, sashimi en in/out rolls. Na een tiental minuten komt de serveerster een mandje kroepoek brengen, maar vreemd genoeg denkt ze er niet aan om ook de bestellingen op te nemen, toch geen onbelangrijk bestanddeel in het professionele leven van een serveerster. De kapitein wil haar er graag attent op maken maar voor je ‘ondermaatse bediening’ kan zeggen, is ze alweer verdwenen. Geen gigantisch probleem, het mandje kroepoek is smakelijk en Captain Critic gaat ervan uit dat ze snel zal terugkeren, al was het maar om de bestelling voor een aperitief op te nemen. Na een goeie vijf minuten is het mandje kroepoek leeg en blijft het afwachten, inmiddels in het gezelschap van nog een tafeltje, met twee gasten die voorlopig ook nog aan hun lot worden overgelaten. Terwijl hij verder the waiting game blijft spelen, stelt de kapitein zich gerust dat het ongetwijfeld een drukke avond zal zijn, en dat de serveerster er alleen voor zal staan. De vooruitzichten worden er echter niet veel beter op wanneer er na nog eens 15 minuten wachten dan wel aan twee tafels nieuwe gasten aanschuiven, maar er van een serveerster nog steeds geen spoor is. Captain Critic beslist om nog vijf minuten te wachten en daarna andere oorden op te zoeken. Die vijf minuten haalt hij echter niet wanneer de serveerster alsnog verschijnt maar dan - algehele verbijstering! - de bestelling opneemt van de gasten die het laatst zijn binnen gekomen, waarna ze weer spoorloos verdwijnt. En dat terwijl de kapitein hier inmiddels al meer dan een half uur zit te vegeteren. Ziet Captain Critic eruit als Alec Guinness in The Bridge on the River Kwai, dat hij zo’n onmenselijke Japanse behandeling verdient? U begrijpt dat de maat na dit voorval wel degelijk vol is. De kapitein raapt zijn boeltje bijeen, probeert nog één keer contact te zoeken met de serveerster, maar - verrassing - ze is in de verste verte niet te bespeuren. Een dikke nul voor Ocean Sushi, en een zwart vlak in plaats van een foto. Bij wijze van protest tegen de mensonterende behandeling die Captain Critic hier ondergaan heeft. Toegegeven, wat de Japanners op Pearl Harbor deden is nog een tikkeltje erger, maar dit komt toch aardig in de buurt.

Misschien is de sushi bij Ocean Sushi best wel lekker, maar dat blijft ongetwijfeld een voorrecht voor de zeer geduldigen onder ons. Als u heel lang wacht heeft u misschien ooit ’s het geluk er eentje te proeven.

vrijdag 9 december 2016

Little Things


Little Things wordt gerund door twee tweelingzussen bij wie je de hele dag terecht kunt voor ontbijt en lunch. Het aangename interieur is rustgevend en modern en wordt aangevuld met kunstwerkjes van een plaatselijke kunstenaar. De bediening is vriendelijk en persoonlijk, dat merk je aan de kleine dingen (pun intended).

Captain Critic begint met een vers geperste fruitsap en gaat voor zijn favoriete soort ontbijt: ontbijt om 13u ’s middags met name. Bij Little Things kan je alles op de kaart kiezen op elk moment van de dag. Iets wat de kapitein best wel apprecieert. Hij houdt van ontbijt, maar is geen vroege vogel. Nu is het dus het uitgelezen moment voor een ‘Engelse brunch’, wat bij Little Things staat voor eggs florentine (spinazie, spek en spiegelei op een sweet bun), worstjes en bonen in tomatensaus. De kapitein is tevreden wanneer na een korte wachttijd zijn bord verschijnt. Ouderwets Delfts blauw-achtig servies met daarop een bun die wat aan een burger doet denken, enkele worstjes en een kommetje witte bonen in tomatensaus. Het broodje is lekker mals vanbinnen en krokant vanbuiten, het eitje en het spek zijn correct gebakken en de spinazie is vers (geen diepvriesgedoe). Het sausje is meer mayonaise dan de klassieke hollandaise, maar Captain Critic wil daar geen dealbreaker van maken. Het feit dat mayonaise een belangrijke plaats inneemt in zijn niet onaanzienlijk lijstje van verslavingen, draagt daar ongetwijfeld toe bij. De worstjes zijn wat ze zijn: een mini witte pens en een mini zwarte pens, daar kan je weinig verkeerd mee doen. Hetzelfde geldt voor de boontjes in tomatensaus. Hoewel, kleine tip aan de tweelingzusjes: witte bonen in tomatensaus kan je eigenlijk ook volledig zelf maken. Origineler dan simpelweg de blikversie. De portie was voldoende maar niet reusachtig, waardoor er nog ruimte is voor een dessert. De kapitein hoeft niet lang te twijfelen: american pancakes met seizoensfruit en maple syrup. Één helft van de tweeling vlucht na zijn bestelling de zaak uit, wat Captain Critic doet twijfelen of hij iets verkeerds gedaan heeft. Wanneer de tweelinghelft echter al snel terugkeert met een zak bloem, is de kapitein gerust gesteld en weet hij ineens ook dat de pancakes vers bereid worden. Wanneer ze voor zijn neus verschijnen valt dat laatste ook af te leiden. Grillige vormen en een lekkere smaak. De kapitein eet zijn pancakes met maple syrup het liefst in combinatie met rood fruit, maar dat Little Things in dit geval geopteerd heeft voor kiwi en meloen kan de kapitein hen moeilijk verwijten. De herfst is niet direct het seizoen voor rood fruit. Een geslaagd ontbijtdessert.

Op momenten dat de zaak volledig vol zou zitten, kan het misschien wel wat hectisch worden voor de twee zussen, maar dat is slechts gespeculeer, en daar mag de kapitein eigenlijk niet aan mee doen. Little Things is hoe dan ook een aanrader voor uw ochtenden en/of middagen. Captain Critic zelf keert hier zeker nog terug.